वृत्तिः
अपस्तकारो भादौ प्रत्यये । अद्भिः । अद्भ्यः / अपाम् । अप्सु ॥ दिक्, दिग् । दिशः । दिग्भ्याम् ॥ त्यदादिष्वति दृशेः क्विन्विधानादन्यत्रापि कुत्वम् । दृक्, दृग् । दृशौ । दृग्भ्याम् ॥ त्विट्, त्विड् । त्विषौ । त्विड्भ्याम् ॥ ससजुषो रुरिति रुत्वम् । सजूः । सजुषौ । सजूर्भ्याम् ॥ आशीः । आशिषौ । आशीर्भ्याम् ॥ असौ । उत्वमत्वे । अमू । अमूः । अमुया । अमूभ्याम् अमूभ्याम् अमूभ्याम् । अमूभिः । अमुष्यौ । अमूभ्यः अमूभ्यः । अमुष्याः । अमुयोः अमुयोः । अमूषाम् । अमुष्याम् । अमूषु ॥
हिन्दी अनुवाद
भकारादि प्रत्यय परे रहते अप् (के प) को तकार होता है। अद्भिः, अद्भ्यः, अपाम्, अप्सु। दिक्, दिग्; दिशः, दिग्भ्याम्। 'त्यदादिषु' से दृश् से क्विन् के विधान के कारण अन्यत्र भी कुत्व — दृक्, दृग्; दृशौ, दृग्भ्याम्। त्विट्, त्विड्; त्विषौ, त्विड्भ्याम्। 'ससजुषो रुः' से रुत्व — सजूः, सजुषौ, सजूर्भ्याम्। आशीः, आशिषौ, आशीर्भ्याम्। (स्त्रीलिङ्ग अदस्) असौ; उत्व-मत्व — अमू, अमूः, अमुया, अमूभ्याम् (तीन बार), अमूभिः, अमुष्यै, अमूभ्यः (दो बार), अमुष्याः, अमुयोः (दो बार), अमूषाम्, अमुष्याम्, अमूषु।
सरल व्याख्या
अप् + भिस् → अद्भिः (जल से); अप्सु। दिश् → दिक्, आशिस् → आशीः, स्त्रीलिङ्ग अदस् → असौ, अमू, अमूः।