1. भ्राज्
cl. 1. Ā. (Dhātup. vi, 22) भ्राजते (rarely P. ˚ति; pf. बभ्राज, MBh.; भ्रेजे, बभ्राजिरे and भ्रेजिरे Gr.; aor. अभ्राट्, अभ्राजि, RV.; अभ्राजिष्ट Gr.; Prec. भ्राज्यासम्, AV.; fut. भ्राजिता Gr.; भ्राजिष्यते, MBh.; inf. भ्राजितुम्, ib.), to shine, beam, sparkle, glitter, RV. &c. &c.; (with न), to be of no account, Cāṇ. : Caus. भ्राजयति (aor. अबभ्राजत् and अबिभ्रजत्), to cause to shine or glitter, illuminate, irradiate, MBh.; Kathās.; Bhaṭṭ. : Desid. बिभ्राजिषते Gr. ; Intens. बाभ्राज्यते or बाभ्राष्टि, ib.
भ्राज् [cf. भृगु; Gk. ϕλέγω; Lat. fulgere, flamma for flag-ma &c.; Lith. blizgù; Germ. bleichen; Eng. bleach.]
2. भ्राज्
f. (nom. भ्राट्) light, lustre, splendour, RV.; MaitrS.; ĀpŚr. [cf. Gk. ϕλόξ.]
📄 मूल मुद्रित पृष्ठ (770,1)स्रोत: Monier-Williams, A Sanskrit-English Dictionary (1899). डिजिटल संस्करण: Cologne Digital Sanskrit Dictionaries, University of Cologne — CC BY-NC-SA।