1. मुह्
cl. 4. P. (Dhātup. xxvi, 89) मुह्यति (rarely Ā. ˚ते; pf. मुमोह, Br. &c. ; मुमुहे, MBh.; aor. अमुहत्, Br.; fut. मोहिता, मोग्धा, मोढा Gr.; मोहिष्यति, Br.; मोक्ष्यति Gr.; inf. मुहे, RV.; ind.p. मोहित्वा, मुहित्वा; मुग्ध्वा, मूढ्वा Gr.; -मोहम् Gr.), to become stupefied or unconscious, be bewildered or perplexed, err, be mistaken, go astray, RV. &c., &c.; to become confused, fail, miscarry (opp. to √ कॢप्), ŚBr. &c. &c.: Caus. मोहयति (mc. also ˚ते; aor., अमूमुहत्; Pass., मोह्यते), to stupefy, bewilder, confound, perplex, cause to err or fail, RV. &c. &c.; (Ā., with अध्वानम्) to cause to go the wrong way, MBh. : Desid. मुमोहिषति, मुमुहिषति, मुमुक्षति Gr.: Intens. मोमुह्यते (MBh.), मोमोग्धि and मोमोढि (Gr.), to be greatly bewildered or perplexed.
2. मुह् (nom. मुक् or मुट्, Pāṇ. viii, 2, 33, Sch.) See मनो-मुह्.
📄 मूल मुद्रित पृष्ठ (824,3)स्रोत: Monier-Williams, A Sanskrit-English Dictionary (1899). डिजिटल संस्करण: Cologne Digital Sanskrit Dictionaries, University of Cologne — CC BY-NC-SA।