साम्प्रतं, व्य, (सम् च प्रति च द्वयोः समाहारः । ततः प्रज्ञाद्यण् ।) युक्तम् । (यथा, कुमारे । २ । ५५ । “इतः स दैत्यः प्राप्नश्रीर्नेत एवाहति क्षयम् । विषवृक्षोऽपि संवर्द्ध्य स्वयं छेत्तुमसाम्प्रतम् ॥”) इदानीम् । इत्यमरः । ३ । ४ । ११ । २३ ॥ (यथा, ऋतुसंहारे । १ । ७ । “समुद्गतस्वे दचिताङ्गसन्धयो विमुच्य वासांसि गुरूणि साम्प्रतम् । स्तनेषु तन्वं शुकमुन्नतस्तना निवेशयन्ते प्रमदाः सयौवनाः ॥” * ॥ सम्प्रति भवं साम्प्रतम् । अण् । इदानीन्तने, त्रि । यथा, हरिवंशे । ६ । १६ । “वैवस्वतेऽन्तरे चास्मिन् साम्प्रते समुपस्थिते । वैण्यात् प्रभृति राजेन्द्र सर्व्वस्यैतस्य सम्भवः ॥” तथाच तत्रैव । ७ । ३७ । “मनोर्वैवस्वतस्यैते वर्त्तन्ते साम्प्रतेऽन्तरे । इक्षाकुप्रमुखाश्चैव दशपुत्त्रा महात्मनः ॥” तथाच तत्रैव । ८ । ४३ । “तस्य ते कीर्त्तयिष्यामि मनोर्वैवस्वतस्य ह । विसर्गं भरतश्रेष्ठ साम्प्रतस्य महाद्युतेः ॥”)
📄 मूल मुद्रित पृष्ठ (5-336-b) स्रोत: राधाकान्तदेव, शब्दकल्पद्रुम (1822–1858). डिजिटल संस्करण: Cologne Digital Sanskrit Dictionaries — CC BY-NC-SA।